22 ژوئن 2024 - در تلاشی پیشگامانه برای تقویت استراتژی های مدیریت دیابت، یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده نتایج امیدوارکننده ای را برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 (T1D) که از رژیم های غذایی با کربوهیدرات محدود پیروی می کنند، نشان داد. این مطالعه کارآیی افزودن دوز انسولین بولوس محاسبه شده بر اساس میزان مصرف پروتئین را به دوز محاسبه شده ی انسولین بر اساس میزان مصرف کربوهیدرات(روش معمول) را در مدیریت سطوح قند خون بررسی کرد.

این مطالعه که در مجله ی Diabetes and Complications منتشر شد، نشان داد که دوز انسولین مبتنی بر میزان دریافت پروتئین و کربوهیدرات با هم،کنترل قند خون را در مقایسه با دوز مبتنی بر کربوهیدرات به تنهایی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 بهبود نمی بخشد.

محققان نوشتند: انسولین بولوس اضافی با استفاده از نسبت انسولین به پروتئین (IPR) کنترل گلایسمی یا زمان صرف شده در محدودهی یوگلایسمی(TIR) ​​ را در بیماران مبتلا به T1D به خوبی کنترل شده به دنبال یک رژیم غذایی محدود با کربوهیدرات بهبود نمی بخشد. با این حال، از آنجاییکه استفاده ازIPR خطر هیپوگلایسمی را افزایش نمی دهد ممکن است ترجیح داده شود.

رژیم های غذایی با محدودیت کربوهیدرات برای مبتلایان به دیابت نوع 1 به طور فزاینده ای محبوب شده اند. هایپرگلایسمی پس از غذا(Postprandial hyperglycemia) می تواند برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 1که از رژیم های غذایی با کربوهیدرات محدود پیروی می کنند، مشکل ساز باشد. انسولین بولوس محاسبه شده برای پروتئین موجود در وعده غذایی به اضافه ی کربوهیدرات ممکن است به کنترل قند خون بعد از غذا کمک کند. رزماری ام هال، از گروه پزشکی دانشگاه اوتاگو ولینگتون در نیوزیلند و همکارانش اثر انسولین بولوس اضافی را با استفاده از نسبت انسولین به پروتئین بر کنترل قند خون ارزیابی کردند.

این مطالعه شامل شرکت کنندگان مبتلا به دیابت نوع 1 با سن بالای 18 سال بود. آنها به طور تصادفی به نسبت 1:1 در گروه دوز انسولین مبتنی بر کربوهیدرات و پروتئین، یا در گروه دوز انسولین مبتنی بر کربوهیدرات به تنهایی(گروه کنترل)، برای مدت 12 هفته قرار گرفتند. هر دو گروه از یک رژیم غذایی با کربوهیدرات محدود (50-100 گرم در روز) پیروی می کردند. اندازه گیری HbA1c و پایش مداوم گلوکز در ابتدا و پس از 12 هفته با ارزیابی تجربه ی شرکت کنندگان انجام شد.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر بود:

· تعداد 34 شرکت کننده( 22 زن) با میانگین سنی 39.2 سال به صورت تصادفی انتخاب شدند. میانگین مدت زندگی با دیابت 20.6 سال؛ و میانگین HbA1c، 7.3% یا 56.7 میلی مول در مول بود.

· از هر گروه هفت نفر از پمپ انسولین استفاده می کردند. HbA1c در هفته ی دوازدهم بدون تفاوت بین گروه ها کاهش یافت: میانگین HbA1c در گروه کنترل به 7.2٪، یا 55.7 میلی مول بر مول و در گروه مداخله به 6.9٪، یا 52.3 میلی مول بر مول رسید.

· با استفاده از دوز اضافی انسولین مبتنی بر پروتئین در مقایسه با کربوهیدرات به تنهایی، تفاوتی در نوسانات قند خون، زمان صرف شده در محدوده ی یوگلایسمییا زیر محدوده، بوجود نیامد.

· شرکت کنندگانی که از IPR استفاده می کردند، کنترل بیشتری بر دیابت خود داشتند اما سطوح متفاوتی از دیسترس(پریشانی) را گزارش کردند.

محققان نوشتند: بررسی استفاده از IPR علاوه بر نسبت انسولین به کربوهیدرات (ICR) در افرادی کهA1c  پایه بالاتری دارند، بسیار جالب خواهد بود و در این مطالعه، گنجاندنA1c بالاتر ترجیح داده شد. کاهش نوسانات گلایسمی با استفاده از یک IPR اضافی، نشان دهنده ی یک مزیت بالینی بالقوه است.

آنها نتیجه گیری کردند که استفاده از IPR برای کسانی که ممکن است برای دستیابی به کنترل قند خون دقیق با تزریق های متعدد روزانه در چالش باشند و تمایلی به استفاده از پمپ انسولین حلقه بسته ترکیبی نداشته باشند، نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/addition-of-protein-based-insulin-bolus-benefits-patients-with-type-1-diabetes-study-sheds-light-130234